Last poem of Hoshin

Hoshin dictated:

I came from brilliancy.
And return to brilliancy.
What is this?

The poem was one line short of the customary four, so the disciple said: “Master, we are one line short.”

Hoshin, with the roar of a conquering lion, shouted “Kaa!” and was gone.

Before I was born, there was nothing that distinguished me from the galaxy and after I die there will be nothing to distinguish me from it. But now there is something that separates us, but I don’t really know what it is.

Stephen Damon, a Soto Zen priest who leads a small Zen group in San Francisco writes:

“After settling into a daily home practice and attending monthly one-day sittings for a while I began to sense that the great question of life and death was my question. The question became my “center of gravity” around which the rest of my life—in the Zendo and out in the streets—revolved. Most important, I felt an urgency, not to find an answer but to become more intimate with question, until I became the question. In a very deep sense, I was no longer “Stephen” or “Korin” or a Buddhist, I was the question of what is life and death. Over the years this question has deepened and broadened to include everything. And every time I take my seat at home or in a zendo and every time I pick up a sutra or any book on Zen I am that question.

If a book does not offer a response to the question I file it away, but if it does offer something, or if it does open me up to a place in myself that can respond to the question I keep it close by to come back to often. I will keep Hoshin’s poem in my mind and heart always. While the three lines are powerful, what is even more powerful is the emptiness of the fourth line. Every Buddhist teaching is incomplete and must be completed in oneself. Hoshin’s poem, while eloquent in its succinctness was incomplete until he yelled “KAA!” Perhaps, a death poem should be only three lines to be completed by an expression of a person’s last moment. Some may yell out something, and some may gently and peacefully breathe out one last breath and watch it blend with the air around him or her—into the Great Silence behind everything.”

I died as a mineral and became a…

I died as a mineral and became a plant,
I died as plant and rose to animal,
I died as animal and I was Man.
Why should I fear? When was I less by dying?
Yet once more I shall die as Man, to soar
With angels blest; but even from angelhood
I must pass on: all except God doth perish.
When I have sacrificed my angel-soul,
I shall become what no mind e’er conceived.
Oh, let me not exist! for Non-existence
Proclaims in organ tones, ‘To Him we shall return.’

-Jalal ud-Din Rumi (1207-1273) Translated by A.J. Arberry

An Ode to Lord Shiva : Naduvan by Dr Burns

This is an interesting translation of  Dr Burn’s work Naduvan. There are  omissions and errors, but it does also add details to improve clarity in some instances. Except converting the double hyphens to single hyphens, the rest of the text remains unaltered to retain the original version of the translation.

Translated by :
Mrs Jeevan Gunasunthari BA English Language/ Literature
(Singapore )

Sights and all that’s prized – a passing,
This body prized, when bruised, does pall,
Worldly possessions and this entity – a phase,
So is this world, this universe and all.

This ephemeral body misconstrued – as lasting,
Numerous have perished day after day,
Wealth depleted causing dire pain – and suffering,
Without reservations in mind and soul, I pray.

Though this world, this universe, may crumble – and fall,
Will forever remain, your sturdy foot, matted locks and coral-like body,
Indestructible and everlasting, your name – I call,
O Supreme Lord Shiva! O Supreme Body!

Undissolvable are human sins,
Through nine holes in my six-feet body,
As air and soul depart by any means,
Accept my humble soul, Supreme Almighty!
Without fail, free me from bondage,
As I appear before thee in humble homage.

Once in a sanctuary, a devotee,
For ten months, pleaded with the Creator,
For a body, he acquired eventually,
Merely to be broken by a jester.

Like the multiple births – we take,
Praising oneself, for the sins perpetrated,
This broken body, to the grave – we take,
With Karma, Illusion and Ego, this body emaciated.

In the one who knows all, real truth lies incessantly,
Those trying to make an impression, awake from your sleep of ignorance,
With only Him, in mind constantly,
What’s burnt, Death consumes as a penance,
As unhealed wound is savoured invariably,
Similar to admiring Death’s body perpetually.

For misdeed committed in previous birth,
One has to pay indefinitely,
Prior to that, pray to the Lord – it’s worth,
To connect with He who chased the God of Death indelibly,
For the full moon, Lord Shiva, the sole cause,
So Death, I welcome – Come hither,
With Him near, I’ve no fear.

Lustful and skilled in the art of seduction,
Amidst the aroma of sandalwood paste and vermillion,
Men and women, with eyes for salacious attraction,
Shall have their flesh scotched – tomorrow, you’ll see,
Blisters rupturing, with soul leaving body free,
Unable to scream a tearful plea,
In a shroud – concealed.
What’s above, what’s below – superfluous,
You and I – simply inconspicuous,
At the brink of death, my soul – spirituous,
To O Lord Shiva, a surrender – most arduous!

Svarüpa of the Ätmä Lord Yama then describes…

Svarüpa of the Ätmä

Lord Yama then describes the svarüpa of the Ätmä,

Tr. – That is not comprehensible by sound, touch, is form-less, un-decaying, tasteless, not subject to time, odourless, beginning less and without end. It is distinct from Mahat and is ever constant. Knowing this one becomes free from the jaws of death. (I.3.15)

-Katha Upanishad, Chapter 1, Verse 3.15

The physician’s duty is not to stave off…

The physician’s duty is not to stave off death or return patients to their old lives, but to take into our arms a patient and family whose lives have disintegrated and work until they can stand back up and face, and make sense of, their own existence.

―Paul Kalanithi, When Breath Becomes Air

O Earth my mother O Wind my father…

O Earth, my mother! O Wind, my father! O Fire, my friend! O Water, my good relative! O sky, my brother! Here is my last salutation to you with clasped hands! Having cast away infatuation with its wonderful power, by means of an amplitude of pure knowledge resplendent with merits developed through my association with you all, I now merge in Supreme Brahman.

-Verse 100, Vairagya Shatak

Birth is not the beginning of life –…

Birth is not the beginning of life – only of an individual awareness.

Change into another state is not death – only the ending of this awareness.

Most people are ignorant of the Truth, and therefore afraid of death, believing it to be the greatest of all evils. But death is only the dissolution of a worn out body.

Our term of service as guardians of the world is ended when we are freed from the bonds of this mortal frame and restored, cleansed, and purified, to the primal condition of our higher nature.

Hermes Trismegistus

Last Curtain by Rabindranath Tagore

I know that the day will come
when my sight of this earth shall be lost,
and life will take its leave in silence,
drawing the last curtain over my eyes.

Yet stars will watch at night,
and morning rise as before,
and hours heave like sea waves
casting up pleasures and pains.

When I think of this end of my moments,
the barrier of the moments breaks
and I see by the light of death
thy world with its careless treasures.

Rare is its lowliest seat,
rare is its meanest of lives.
Things that I longed for in vain
and things that I got
—let them pass.
Let me but truly possess
the things that I ever spurned
and overlooked.

The poem ‘Last Curtain’ explains the vulnerability one feels at the time of death. The actual treasures one can take to the grave are none but his deeds of good. The poem conveys the message that the things that matter the most at death, are those virtues that are considered as least important by many men during their lives.

Once you know that death happens to the…

Once you know that death happens to the body and not to you, you just watch your body falling off like a discarded garment. Once you know that the body alone dies and not the continuity of memory and the sense of “I am” reflected in it, you are afraid no longer.

-Nisargadatta Maharaj

பட்டினத்தார்- ஒரு மட மாதும் : Oru mada maathum

ஒரு மட மாதும் ஒருவனும் ஆகி
இன்ப சுகம் தரும் அன்பு பொருந்தி
உணர்வு கலங்கி ஒழுகிய விந்து
ஊறு சுரோணித மீது கலந்து
பனியிலோர் பாதி சிறு துளி மாது
பண்டியில் வந்து புகுந்து திரண்டு
பதுமரரும்பு கமடம் இதென்று
பார்வைமெய் வாய்செவி கால்கைகள் என்ற
உருவமும் ஆகி உயிர் வளர் மாதம்
ஒன்பதும் ஒன்றும் நிறைந்து மடந்தை
உதரமகன்று புவியில் விழுந்து
யோகமும் வாரமும் நாளும் அறிந்து

ஒளிநகை ஊறல் இதழ் மடவாரும்
உவந்து முகந்திட வந்து தவழ்ந்து
மடியில் இருந்து மழலை மொழிந்து
வா இரு போ என நாமம் விளம்ப
உடைமணி ஆடை அரைவடம் ஆட
உண்பவர் தின்பவர் தங்களொடுண்டு
தெருவினிலிருந்து புழுதி அளைந்து
தேடிய பாலரடோடி நடந்து
அஞ்சு வயதாகி விளையாடியே

உயர்தரு ஞான குரு உபதேசம்
முத்தமிழின் கலையும் கரை கண்டு
வளர்பிறை என்று பலரும் விளம்ப
வாழ் பதினாறு பிராயமும் வந்து
மதனசொரூபன் இவன் என மோக
மங்கையர் கண்டு மருண்டு திரண்டு
வரிவிழி கொண்டு சுழிய எறிந்து
மாமயில்போல் அவர் போவது கண்டு
மனது பொறாமல் அவர் பிறகோடி
தேடிய மாமுதல் சேர வழங்கி

வளமையும் மாறி இளமையும் மாறி
வன்பல் விழுந்திருகண்கள் இருண்டு
வயது முதிர்ந்து நரைதிரை வந்து
வாதவிரோத குரோதமடைந்து
செங்கையில் ஓர் தடியும் ஆகியே

வருவது போவது ஒருமுதுகூனும்
மந்தி எனும்படி குந்தி நடந்து
மதியும் அழிந்து செவிதிமிர் வந்து
வாய் அறியாமல் விடாமல் மொழிந்து
கலகலவென்று மலசலம் வந்து
கால்வழி மேல்வழி சார நடந்து

கடன்முறை பேசும் என உரைநாவும்
உறங்கிவிழுந்து கைகொண்டு மொழிந்து
கடைவழி கஞ்சி ஒழுகிட வந்து
பூதமும் நாலு சுவாசமும் நின்று
நெஞ்சு தடுமாறி வரும் நேரமே

வளைபிறை போல எயிரும் உரோமம்
முன்சடையும் சிறுகுஞ்சியும் விஞ்ச
மனதும் இருண்ட வடிவும் இலங்க
மாமலை போல் யமதூதர்கள் வந்து
வலைகொடு வீசி உயிர்கொடு போக
மைந்தரும் வந்து குனிந்தழ நொந்து
மடியில் விழுந்து மனைவி புலம்ப
மாழ்கினரே இவர் காலமறிந்து

வரிசை கெடாமல் எடும் எனஓடி
வந்திள மைந்தர் குனிந்து சுமந்து
கடுகி நடந்து சுடலை அடைந்து
மானிட வாழ்வென வாழ்வென நொந்து
விறகிடமூடி அழல் கொடுபோட
வெந்து விழுந்து முறிந்து நிணங்கள்
உருகி எலும்பு கருகி அடங்கி
ஓர்பிடி நீறும் இலாத உடம்பை
நம்பும் அடியேனை இனி ஆளுமே

Lyrics to Ulagam iraivanin santhai madam – உலகம் இறைவனின் சந்தை மடம்

உலகம் இறைவனின் சந்தை மடம்
இது வருவோரும் போவோரும் தங்கும் இடம்
உலகம் இறைவனின் சந்தை மடம்
இது வருவோரும் போவோரும் தங்கும் இடம்
இதுவல்ல நமக்கு சொந்த இடம்
இதுவல்ல நமக்கு சொந்த இடம்
அங்கே இருக்குது வேறு உரிய இடம்
உரிய இடம்…

கருவூரில் இருந்து புறப்படுவான் கொஞ்சம்
களைப்பாற இங்கே தங்கிடுவான்
உறவோடு உரிமையும் கொண்டாடுவான் அவன்
ஒருவருக்கும் சொல்லாமல் ஓடிடுவான்

இருப்பவன் இங்கேயே நிலைப்பதில்லை யாரும்
இதை விட்டுப் போனவன் திரும்பவில்லை
மறுப்பவன் இதனை யாரும் இல்லை
மனதில் ஆசைகள் மட்டும் குறையவில்லை

பிறந்ததும் பாங்குண்டு தொழுகை இல்லை அவன்
இறந்ததும் தொழுகைக்கு பாங்கு இல்லை
புரிந்தவன் ஆணவம் கொள்வதில்லை இதை
புரியாதவன் அறிவு தெளிவதில்லை

தொடரும் கதை ஒரு நாள் முடிந்து விடும் அந்த
தூயோனின் தீர்ப்பு அதைக் காட்டி விடும்
நடை போட்ட முன்னோர்கள் சென்ற இடம் நீ
நினைத்தாலே சிந்தனைகள் மாறி விடும்

உலகம் இறைவனின் சந்தை மடம்
இது வருவோரும் போவோரும் தங்கும் இடம்
உலகம் இறைவனின் சந்தை மடம்

Lyrics to Veedu Varai Uravu : வீடு வரை உறவு

பாடல்: வீடு வரை உறவு
திரைப்படம்: பாதகாணிக்கை
இயற்றியவர்: கவிஞர் கண்ணதாசன்

ஆடிய ஆட்டம் என்ன பேசிய வார்த்தை என்ன?
தேடிய செல்வம் என்ன திரண்டதோர் சுற்றம் என்ன?
கூடு விட்டு ஆவி போனால் கூடவே வருவதென்ன?

வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?

ஆடும் வரை ஆட்டம் ஆயிரத்தில் நாட்டம்
ஆடும் வரை ஆட்டம் ஆயிரத்தில் நாட்டம்
கூடி வரும் கூட்டம் கொள்ளி வரை வருமா?

வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
கடைசி வரை யாரோ?

உ..உ ஆயி ஆரிரோ உ..உ ஆயி ஆரிரோ
ஆரிரோ ஆரிரோ ஆரிரோ ஆரிரோ
ஆரிரோ ஆரிரோ ஆரிரோ

தொட்டிலுக்கு அன்னை கட்டிலுக்குக் கன்னி
தொட்டிலுக்கு அன்னை கட்டிலுக்குக் கன்னி
பட்டினிக்குத் தீனி கெட்ட பின்பு ஞானி

வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
கடைசி வரை யாரோ?

சென்றவனைக் கேட்டால் வந்துவிடு என்பான்
வந்தவனைக் கேட்டால் சென்று விடு என்பான்
சென்றவனைக் கேட்டால் வந்துவிடு என்பான்
வந்தவனைக் கேட்டால் சென்று விடு என்பான்
சென்று விடு என்பான்

வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
கடைசி வரை யாரோ?

விட்டு விடும் ஆவி பட்டு விடும் மேனி
சுட்டு விடும் நெருப்பு சூனியத்தில் நிலைப்பு
சூனியத்தில் நிலைப்பு

வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
கடைசி வரை யாரோ?

Jeevat Samjhe Jeevat Bujhe Jeevat He Karo Aas…

Jeevat Samjhe Jeevat Bujhe, Jeevat He Karo Aas
Jeevat Karam Ki Fansi Na Kaati, Mue Mukti Ki Aas

Alive one sees, alive one knows, find your liberation while alive
If Alive you do not cut the noose of your attachments , how will there be liberation with death?

You need to wake up while you are alive; it is your only chance. You need to drop the ties of attachments to illusory things that bind you in illusion. This can only be done while alive, death is not a liberator.

அந்தப் பழைய காலுறை -That old sock

அந்தப் பழைய காலுறை! (இஸ்லாமிய நற்சிந்தனை)

அவர் அறிஞர். செல்வந்தரும் கூட. தனக்கு மரணம் நெருங்குவதாக உணர்ந்தார். தன் மகனை அருகழைத்தார்.

மரண சாசனம் போல ஒன்றைச் சொன்னார்: “என் அருமை மகனே, விரைவில் நான் உங்கள் அனைவரையும் விட்டுப் பிரிந்து விடுவேன். என்னுடலைக் குளிப்பாட்டி சடலத்துணி சுற்றுவீர்கள். அப்போது என்னுடைய ஒரேயொரு வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுவாயா?”

“என்னவென்று சொல்லுங்கள் தந்தையே!” என்றான் மகன்.
அறிஞர் கூறினார் : “என் சடலம் அதற்குரிய துணியால் சுற்றப்படும் போது, என்னுடைய பழைய காலுறைகளில் ஒன்றை என் கால்களில் அணிவித்துவிடு. இதுதான் என் எளிய கோரிக்கை”

ஊரில் மிகப் பெரும் செல்வந்தர் தன் தந்தை. ஆனால், என்ன இது விசித்திரமான கோரிக்கை என்று நினைத்துக் கொண்டாலும், எளிய ஒன்று தானே என்று மகனும் ஒப்புக் கொண்டான்.

அதற்கடுத்த சில நாள்களில் அந்த முதியவர், தன் சொத்துகளையும், மனைவி மக்களையும் விட்டுவிட்டு மாண்டுப் போனார். அவரை உலகிலிருந்து விடைகொடுத்து அனுப்ப உறவினர்களும் நண்பர்களும் குழுமிவிட்டனர். உடல் குளிப்பாட்டப்பட்டது. பிரேத ஆடை உடலில் சுற்றப்படும் நேரம் நெருங்கியது. அப்போது மகனுக்கு தந்தையின் வேண்டுகோள் நினைவுக்கு வந்தது. மெல்ல எழுந்து, குளிப்பாட்டியவரிடம் சென்று தந்தையின் ஒரு காலுறையைக் கொடுத்து “இதனை என் தந்தையின் கால்களில் அணிவியுங்கள்; இதுவே அவரின் இறுதி விருப்பமாகும்” என்று கூறினான்,

“முடியாது; முடியவே முடியாது” மறுத்தார் குளிப்பாட்டும் பணியாளர். “இல்லை, இது என் தந்தையின் ஆசை; நீங்கள் செய்துதான் ஆகவேண்டும்” என்று சொல்லிப் பார்த்தான் மகன். ஆனால் அவர் அசைந்து கொடுப்பதாக இல்லை. “இஸ்லாத்தில் இதற்கு இடமேயில்லை; எனவே, வாய்ப்பில்லை!” என்றார் உறுதியாக.

மகனோ மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுப் பார்த்தான். அந்தப் பணியாளர் கடைசியாகச் சொன்னார். “நான் சொன்னது, சொன்னது தான். வேண்டுமானால், நீ மார்க்க அறிஞர்களை; தீர்ப்பளிப்பாளர்களைக் கேட்டுவிட்டு வா; நான் சொல்வதைத் தான் அவர்களும் சொல்வார்கள்”. அதன்படி அங்கு குழுமியிருந்தவர்களில் அறிஞர்களை, மார்க்க அறிஞர்களை அணுகிக் கேட்டபோது அவர்களும் அதையே சொன்னார்கள் “ஆமாம்! ஷரீஅத்தில் இதற்கு அனுமதி இல்லை தான்!”

இக் களேபரம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், வயது முதிர்ந்த ஒருவர், அந்த மகனை நெருங்கினார். “தம்பி, உன் தகப்பனார் அவரது சடலம் துணியிடும் வேளையில் உன்னிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டுமென்ற நிபந்தனையோடு ஒரு கடிதம் என்னிடம் தந்திருந்தார். அதை உன்னிடம் தரும் நேரம் இதுவென்று நினைக்கிறேன்” என்று கூறி ஒரு கடிதத்தை அவனிடம் கொடுத்தார்.

இறந்த அறிஞரின் நீண்டகால நண்பர் அவர். தனது தந்தையின் கடிதத்தை ஆவலுடன் வாங்கிப் படித்தான் மகன். அதில் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.

“என் மகனே! அனைத்து செல்வங்களையும் விட்டுவிட்டு இதோ நான் இறந்து விட்டேன். என் நிலைமையைப் பார்த்தாயா? என்னுடைய சொத்துக்களிலிருந்து ஒரே ஒரு பழைய காலுறையைக் கூட மேலதிகமாக என்னுடன் கொண்டு செல்ல முடியவில்லை; நாளை இந்த நிலை உனக்கும் வரலாம். இந்தப் பொருட்களும் செல்வங்களும் சொத்துகளும் இவ்வுலகிற்கு மட்டும் தான். ஆனால், இவற்றை, இந்தப் பொருட்களை நீ நேர்வழியில் ஈட்டி, நேர்வழியில் செலவழிப்பதன் மூலம் கிடைக்கிற அருள்வளம் இருக்கிறதல்லவா; அது, அந்த அருள்வளம் தான் மறு உலகிலும் உதவும். ஆகவே, இந்தச் செல்வங்களையும், சொத்துகளையும் இறைவழியில், மற்றவர்களின் வயிற்றுப் பசிக்கும், அறிவுப் பசிக்கும் உணவாகும் வகையில் செலவிடு. அப்படி செய்தால், இரு உலகிலும் ஆதாயம் பெற்றவனாக ஆவாய்!”

அந்த நிமிடம் வரை உள்ளத்தில் பெருகியிருந்த ஆணவமோ மமதையோ சடசடவென எரிந்து பொசுங்குவதைப் போன்ற உணர்வுடன் கண்களில் நீர் கோர்க்க, தந்தையின் சொற்களை உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டான் மகன்.

When the speech of this dead person enters…

When the speech of this dead person enters into the fire, breath into the air, the eye into the sun, the mind into the moon, the hearing into space, into the earth the body, into the ether the self, into the shrubs the hairs of the body, into the trees the hairs of the head, when the blood and the seed are deposited in the water, where is then that person?
Brihadaranyaka Upanishad, 3.2.13

Where is the unity, the meaning, of nature’s highest creation?

“Because children grow up, we think a child’s purpose is to grow up. But a child’s purpose is to be a child. Nature doesn’t disdain what lives only for a day. It pours the whole of itself into the each moment. We don’t value the lily less for not being made of flint and built to last. Life’s bounty is in its flow, later is too late. Where is the song when it’s been sung? The dance when it’s been danced? It’s only we humans who want to own the future, too. We persuade ourselves that the universe is modestly employed in unfolding our destination. We note the haphazard chaos of history by the day, by the hour, but there is something wrong with the picture. Where is the unity, the meaning, of nature’s highest creation? Surely those millions of little streams of accident and wilfulness have their correction in the vast underground river which, without a doubt, is carrying us to the place where we’re expected! But there is no such place, that’s why it’s called utopia. The death of a child has no more meaning than the death of armies, of nations. Was the child happy while he lived? That is a proper question, the only question. If we can’t arrange our own happiness, it’s a conceit beyond vulgarity to arrange the happiness of those who come after us.”

Tom Stoppard, The Coast of Utopia